Bingo. Ik kon me niet bedwingen, ik moest en zou nog zo'n Beauty Goddess, zelfs na mijn biecht gisteren.
Meneer pastoor was gisterenavond bij de biecht nogal wantrouwig. Normaal biecht ik wat kleine zonden en kom ik weg met een paar wees-gegroetjes. Ik wilde helemaal niet beginnen over mijn gedachten bij de wikkel. Ik had er wel een paar keer naar gekeken nog, maar ach het is toch slechts een plaatje, geen echte vrouw. "Zondige gedachten" mompelde ik. "Zondige gedachten, zozo", zei meneer pastoor. "Betreft het een vrouw?" Ik moest wel bekennen, kon toch niet zeggen dat het om een sinaasappelwikkel gaat. Waarom ging hij er zo op door, wist hij iets? Het zweet brak me uit in dat benauwde hokje. "Is het een vrouw uit de parochie?" Dat kon ik gelukkig ontkennen. Meteen verloor hij zijn belangstelling. Vreemd eigenlijk. Zou hij iets weten over een vrouw uit de buurt. Kreeg wel 2 rozenkransen. Meneer pastoor was duidelijk onstemd. Zal de Kerst wel zijn, moet hij veel overwerken natuurlijk.
Maar ja, ik moest en zou een wikkel. Het is nu al sterker dan mij. Nog net voor sluitingstijd Auer gehaald. Zelfde kist als drie dagen geleden stond nog in z'n zaak. Snel gekeken of er nog een navel met wikkel in zat. Jawel hoor.
En wat voor een wikkel, blijkt nu.
Kijk, ik had de ingepakte sinaasappel in m'n fietstas gedaan en hield mezelf voor: niet nu al stiekem bekijken, verrassing. Verrassing uit Palermo voor Anton Hendriks. Voor vanavond.
Mijn geduld is beloond. Opnieuw een wikkel met verleidelijke dame. En precies zoals ik hoopte, maar niet verwachtte: niet dezelfde. Deze is veel beter nog dan die zogenaamde schoonheidskoningin van vorige week in m'n sigarendoosje. Moet je d'r zien zitten, in haar afzakkende jurkje, bananen rond haar dijen, citrusvruchten aan haar voeten - wat een leven heeft die schilder daar toch. Nee, dan ik. Ploeteren op kantoor, ploeteren thuis, ploeteren op straat met de fiets door de sneeuwsmurrie. Wens er niet aan te denken. M'n gedachten zijn bij deze wikkel, deze vrouw. Wat een blik heeft ze ook. Waar zou ze geposeerd hebben? Ook op het strand? Of bij de schilder in z'n atelier? Daar, denk ik toch. Ja, die Italianen, die weten wel waar Abraham de mosterd haalt. Prachtwikkel. Ook bewaren in de doos.
Beetje dieper straks in de bureaulade verstoppen, anders vindt Betty 'm misschien.